Nereye gidiyoruz?

Bir hafta daha geçti, yaz bitmekte ama bende hala hiçbir değişik ya da gelişme yok.

Karamsar yazılardan ben nefret ederken iyi hiç birşey yazamaz oldum blog'a.

Cumartesi akşamı süslenilip Sırbistan - Türkiye maçı izlenmeye Nfes'e gidildi, annem ve lise arkadaşlarıyla. bu kadar heyecanlandığım bir maç bile hatırlamıyorum. Tabiki karamsar ben bütün maçı 'kaybettik' diyerek izledik amaaa son periyotta çıldırdım. Sporla ,basketbolla ilgilenmediğim halde heyecandan sesim kısıldı ,ellerim titredi.
Artık 12 Dev Adam diyorum ,başka birşey demiyorum.

işte mutluluk

Pazar akşamı kaybettik ama benim beklediğimde buydu. Sonuçta rakip: amerika, dream team. Yıldızlar kadroda olmasa da dream team işte.
Evet ben 'erkek dediğin kassız olsun, biraz göbeği olsun' diyen gruptayım. Ama bu akşam final maçında abd takımının kaslarına bayıldım. Erkek kaslı olcaksa işte öyle olcak:)Ve şimdi en çok sinirlendiren konuda sıra: Referandum.
Aklı kömür, bulaşık makinesi, çamaşır makinesiyle kandırılan uydum akıllı insancıkların kafası yerine gelmişti diye düşünüyordum 12 Eylül saat 18'e kadar. Kemal Kılıçdaroğlu başa geçince değişiklik olur diye de düşünüyordum tabiki -ama Sayın Kılıçdaroğlu savundugu davasına sahip çıkıp oy kullanmadı. Bizden hiç birşey olmaz ,rahatlıkla söyleyebiliyorum. Elbet hemen şeriat geçerli olmayacak canım ülkemde ama belki torunlarımız , bizim kadar rahat yaşayamacak Hayır dedirtemedik ATAM ,bizi affet.
Sonuç benim elimde olmasa bile; Atatürk'ün bu fotoğrafını her gördüğümde yüzüm kızarıyor, utanıyorum, ağlamak istiyorum. İleri görüşlülüğü 2010'u bile görmüş de bakmış sanki objektife o an. Başımızdakiler ve uydum akıllı evetçilerse 2gün sonrayı göremiyorlar.